کمی بهترم.دردهایم ذره ذره کم تر.خشم را پس زده ام.خشم حقارت و تنهایی.به خود باز می روم.به شعر.به نوشتن.هوش و حواسم به لحظه ها.به لبخندی.به چشم فرو افکندنی.به خویش که فراموش کنم.به روزهایی دیگر شاید.از میان این همه سال و سال و سال ، اندکی روز کافی است دیگر.روزهایی.راه خواهم رفت.هرچند به آهستگی.

/ 0 نظر / 32 بازدید